19.05.2019

Richard Harris – MacArthur Park

Het vreemdste nummer aller tijden dat ooit een hit werd, is ongetwijfeld MacArthur Park van de Amerikaanse singer/songwriter Jimmy Webb, gezongen door de Ierse acteur Richard Harris (1930-2002) in 1968. Het nummer was orkestraal, duurde veel te lang, werd gezongen door een acteur zonder veel zangervaring en werd in 1992 uitgeroepen tot “the worst song in modern history” door de Miami Herald, na een onderzoek onder luisteraars.

Maar tegelijkertijd is het een schitterend en uitzonderlijk lied dat uitstekend word vertolkt door Richard Harris, die verrast als zanger. Luister maar eens naar deze live-versie, waarin hij laat horen hoe goed hij eigenlijk wel kon zingen.

Het lied werd in 1967 geschreven door Jimmy Webb als onderdeel van een cantata voor de groep The Association (bekend van o.a. Windy en Cherish). Dat was op verzoek van hun producer Bones Howe, die hem vroeg een popsong te maken met klassieke elementen, die bestond uit verschillende delen en uitgevoerd werd in verschillende tempi. Het lied is geïnspireerd door Webb’s relatie en break up met Susie Horton, met wie hij veel tijd doorbracht in het MacArthur Park in Los Angeles. De leden van The Association vonden het nummer niet geschikt voor hen, vanwege de complexe structuur, de duur en de onorthodoxe tekst. Maar Richard Harris wilde het graag op zijn eerste album A Tramp Shining (1968) zetten en zo schreef hij geschiedenis.

Hier zie en hoor je Jimmy Webb zelf met het lied tijdens een optreden in 1971.

MacArthur Park
Spring was never waiting for us girl,
it ran one step ahead
as we followed in the dance.
Between the parted pages,
and were pressed
in love’s hot fevered iron,
like a striped pair of pants.

MacArthur Park is melting in the dark,
all the sweet, green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again.
Oh no!

I recall the yellow cotton dress,
foaming like a wave,
on the ground around your knees.
Birds like tender babies in your hands,
and the old men playing checkers
by the trees.

Mac Arthur Park is melting in the dark,
all the sweet, green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again.
Oh no!

There will be another song for me,
someone will bring it.
There will be another dream for me,
and I will bring it.
I will drink the wine while it is warm,
and never let you catch me looking at the sun.
And after all the loves of my life.
After all the loves of my life,
you’ll still be the one.

I will take my life into my hands,
and I will use it.
I will win the worship in their eyes,
and I will lose it.
I will have the things that I desire,
and my passion flow like rivers through the sky.
And after all the loves of my life.
Oh, after all the loves of my life,
I’ll be thinking of you.
And wondering why.

MacArthur Park is melting in the dark,
all the sweet green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again
Oh no!

05.05.2019

Iron & Wine – Call It Dreaming

Eén van mijn ontdekkingen van 2017 was de Amerikaanse singer/songwriter Iron & Wine, wiens echte naam Sam Beam is. Call It Dreaming is een heerlijk nummer van hem, dat hij hier speelt samen met een stel rasmuzikanten, waardoor het nog meeslepender wordt. Het lied komt van het album Beast Epic uit 2017.

Binnenkort komt er een nieuw album van hem uit Years To Burn, dat hij maakte samen met de Tex-Mex groep Calexico, ook één van mijn favorieten. Ik ben daar  erg benieuwd naar.

Call It Dreaming
Say it’s here where our pieces fall in place.
Any rain softly kisses us on the face.
Any wind means we’re running.
We can sleep and see ‘em coming.
Where we drift and call it dreaming.
We can weep and call it singing.

Where we break us our hearts are strong enough.
We can bow ‘cause our music’s warmer than blood.
Where we see enough to follow.
We can hear when we are hollow.
Where we keep the light we’re given.
We can lose and call it living.

Where the sun isn’t only sinking fast.
Every night knows how long it’s supposed to last.
Where the time of our lives is all we have.
And we get a chance to say.
Before we ease away.
For all the love you’ve left behind,
you can have mine.

Say it’s here where our pieces fall in place.
We can fear ‘cause the feeling’s fine to betray.
Where our water isn’t hidden.
We can burn and be forgiven.
Where our hands hurt from healing.
We can laugh without a reason.

‘Cause the sun isn’t only sinking fast.
Any moon and our bodies make shining glass.
‘Cause the time of our lives is all we have.
And we get a chance to say.
Before we ease away.
For all the love you’ve left behind,
you can have mine.

21.04.2019

Lucy Steymel – It Isn’t True

Midden jaren 70 was mijn broer David manager van Ramses Shaffy, samen met zijn toenmalige lief Helene Herschel. Ze organiseerden toen speciale nachtconcerten in Tejater Kikker (dat toen nog in het gebouw van het Utrechtse Studenten Corps zat) onder de titel de Speeltuin.

Eén van de gasten die daar optrad was de Amerikaanse singer/songwriter Lucy Steymel (1953-2006). Ik vond haar geweldig en ze raakte me met haar stem, gitaarspel en tekst. Ik had nog nooit een Amerikaanse zangeres & songwriter van zo dichtbij gezien. Tot mijn grote verrassing bleek zij muziek te spelen van de relatief onbekende Amerikaanse singer/songwriter Paul Parrish, wiens prachtige album Songs (1971) mijn broer Roeland en ik in die tijd veel draaiden. We hebben toen in de pauze een erg leuk gesprek met haar gehad, waarin we het hadden over Parrish liederen als Jaynie en I Once Had a Dog, die ze later in de show ook nog op ons verzoek speelde. Ze bleek hem ontdekt te hebben via zijn lied Cello, omdat ze zelf ook cello speelde. Het kon niet op, want ze vertelde ook nog dat ze een groot fan van James Taylor was, mijn grote muzikale liefde in die tijd.

Harry Sacksioni, de toenmalige gitarist van Herman van Veen, was net als ik erg onder de indruk van haar, en hij produceerde Steymel’s debuutalbum Gift From a Stranger (1977) op het Harlekijn label van Herman.

Ik vond onlangs een live-opname uit die tijd waarin Lucy Steymel samenspeelt met haar band, die bestond uit Jack van Rossum (ex-Buffoons) op toetsen, Harry Emmery (Peter Blanker Consort en Joost Nuissl) op bas en John Bukman (Peter Blanker Consort) op drums. Als gast speelde mee Harry Sprenger op gitaar. Ze speelt hier het nummer It Isn’t True dat ik toen zo mooi vond.

Helaas heb ik geen tekst kunnen vinden van het lied It Isn’t True. Wil je meer over Lucy weten, volg haar dan via de Lucy Steymel Tribute page op Facebook.

07.04.2019

Eugene Ruffolo – Bella Maria/Late Bloomer

Bella Maria is een prachtig Italiaans lied van de Amerikaanse singer/songwriter Eugene Ruffolo, die op zijn laatste album Canto per mangiare (2017) op zoek ging naar zijn Italiaanse roots. Hij speelde het vorig jaar tijdens een optreden in Leeuwarden in Noardewyn, een muziekprogramma van Omrop Fryslan.

Na Bella Maria volgt nog een mooi Italiaans nummer waar ik helaas de titel niet van herken, en tenslotte het Engelstalige Late Bloomer, dat me erg doet denken aan James Taylor.

Ik ontdekte Eugene Ruffolo vanwege zijn debuut album Fool For Every Season uit 1998, waar op het titelnummer Marc Cohn meezong, één van mijn favorieten.

In 2012 speelde hij samen met singer/songwriters Dennis Kolen & Shane Alexander in de groep The Greater Good, met prachtige meerstemmige nummers tot gevolg. Eén van zijn passies is het werken voor en met kinderen, zoals voor The Songs of Love Foundation.

Helaas heb ik geen tekst kunnen vinden van het lied Bella Maria.

24.03.2019

Brechtje Kat – Kaf van het koren

Mijn favoriete lied van dit moment is Kaf van het koren van zangeres & actrice Brechtje Kat. Het blijft zelfs als een oorwurm in mijn hoofd hangen.

Brechtje vertelde me dat het nummer gaat over het verliezen van de liefde, het door je handen laten glippen en niet weten hoe je het vast kan houden. In de muziek hoor je haar voorliefde terug voor fado en flamenco. Zingen uit je ziel en het volgen van je hart.

Kaf van het koren komt van haar album Vaarland uit 2013 en ze schreef het samen met gitarist Hans van Gelderen. De andere twee muzikanten zijn Felix Hildenbrand op contrabas en Floris van der Vlugt op sopraansax. Op het album staan allemaal nummers die geïnspireerd zijn op de heimwee en het warme gevoel van thuiskomen die ze had naar de boerderij van haar ouders, de koeien, de postduiven en het dorp Westzaan waar ze vandaan komt. Over de liefde die ze vond met de buurjongen, met wie ze op haar 20e ging samenwonen, tot het een jaar later uitging en het te pijnlijk was om terug te verhuizen naar haar ouderlijk huis. Over de stap die ze maakte naar haar nieuwe thuis, de grote stad (Amsterdam & Antwerpen). Over heimwee naar vroeger en honger naar later. Kleinkunst op de klanken van fado & soul, noemt ze het zelf.

Om een beeld te geven van de muzikale smaak van Brechtje Kat, hier een aantal nummers die voorkomen in haar platenkast: Van Morrison – Moondance, Dolly Parton – I Will Always Love You, Melanie – Save Me, Windkracht 7 – Drifts, Tommy Emmanuel – Those Who Wait, Joni Mitchell – For Free, Jamie Lydell – Where D’You Go, Lianna La Havas – Forget, Buena Vista Social Club – De Camino A La Vereda, Rowwen Hèze – En dan is het maar dom, Lara Fabian – Je Suis Malade, Otis Redding – Cigarettes and Coffee.

Kaf van het koren
Je trekt je jas aan, bent verslagen.
Kruipt ineen, je trekt je kraag op.
Wil alleen, de andere kant op.
Maar durft het niet te vragen.

Ik trek m’n jas uit en verslagen,
zit ik hier aan deze tafel.
Voor de reis die jij moet maken.
Ga je weg zonder te vragen.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.

In mij kolkende lava.
Wie heeft de kuil gegraven.
Wacht niet op een antwoord.
Vecht mee tegen de vragen.

Dan de rust, die me blust.
Door een kleine noot van jou.
Een vonk van erkenning.
Geef de stilte terug.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.

Eenzame tocht
heeft aanvang in het bos.
Tussen de bomen een weg door de chaos gezocht.

Ik zou zo graag de wei bereiken.
Rennen door het hoge gras.
Met m’n handen het kaf van het koren scheiden.
Doen of het nooit anders was.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.