05.07.2020

Brigitte Kaandorp – Het is gebeurd

Onlangs las ik twee boeken over zelfdoding en wat me opviel dat niemand het had zien aankomen. Het eerste boek was “De langste adem: een leven met Joost Zwagerman (autobiografische roman)” van Arielle Veerman. Zij is de ex-vrouw van schrijver Joost Zwagerman (1963-2015) en zij & hun kinderen hebben veel te lijden gehad onder de depressies van hun echtgenoot & vader. Het tweede boek was gevuld met herinneringen van goede vrienden & bekenden van dichter Wim Brands (1959-2016), die vooral bekend was als presentator van het VPRO-programma Boeken. Dat boek heet “Alles komt goed: Over Wim Brands”. “Alles komt goed”, zei hij vaak bij het afscheid nemen.

“Hoe kan het nou dat ik het niet heb gezien?”, is één van de zinnen uit het buitengewoon indrukwekkend lied Het is gebeurd van Brigitte Kaandorp, met muziek van Theo Nijland. Het nummer was genomineerd voor de Annie MG Schmidt prijs voor het beste theaterlied en wat mij betreft had het mogen winnen, maar dat is helaas niet gebeurd.

Ze schreef het nummer nadat een buurjongen uit het leven stapte, vlak voor de jaarlijkse buurtbarbecue in de straat waar Kaandorp woont. Daar komen alle kinderen die vroeger met elkaar buiten speelden weer even terug naar het ouderlijke nest om bij te kletsen. Maar deze keer ontbrak er eentje en dat weerspiegelde zich in Kaandorps angst om haar eigen kinderen te verliezen.

Het is gebeurd
Ik probeer achteraf een moment terug te halen.
Ik zie meestal alleen je zachtmoedige lach.
Die heb ik gekoesterd, ik heb je gedragen.
Ik heb je beschermd, en nu blijf ik maar vragen.
Hoe kan het nou komen dat ik het niet zag.

Ze hebben je jas en je fiets eerst gevonden.
Ik weet niet eens waar, het heeft ook geen zin.
Toen er gebeld werd was ik al naar boven.
Je hebt ons tot op het laatst doen geloven
dat alles oké was, en wij tuinden erin.

Het is over.
Over en gebeurd, het is voorbij.
En ik weet niet waar je bent, maar niet bij mij.
Het is voorbij.

De zomer dit jaar was zo eindeloos prachtig.
Het was altijd mooi weer hier, ook als het goot.
Toch, als je naast me de vaat stond te drogen,
kon je zo stil zijn, zo‘n beetje gebogen.
Soms legde je zomaar je hoofd in mijn schoot.

En in je bewegen was er iets eenzaams.
Iets zwaars in je lopen, in je motoriek.
En ook hoe je soms voor je uit zat te kijken.
Zo niet te bereiken, de blik in je ogen.
Achteraf denk ik: pure paniek.

Het is over.
Over en gebeurd, het is voorbij.
En ik weet niet waar je bent, maar niet bij mij
Het is voorbij.

Op die heerlijke avond, de lucht vol met bloesem.
Zei jij ik ben fietsen, ik ben zo weer terug.
Ik ging even om want de hond zat te wachten.
Je was onderweg steeds maar in m’n gedachten.
‘k Zag steeds dat kwetsbare beeld van je rug.

Het is over.
Over en gebeurd, het is voorbij.
En ik weet niet waar je bent.
Maar niet bij mij.

Ik probeer achteraf een moment terug te halen.
Begon het voor jou al veel eerder misschien?
Ik had je zo lief, ik heb je gedragen.
Ik heb je altijd beschermd,
en nu blijf ik maar vragen.
Hoe kan het nou.
Hoe kan het nou dat ik
het niet heb gezien.

21.06.2020

Milow – Sleeping Bag

Wat een heerlijke zanger is de Belgische singer/songwriter Milow toch. Luister maar eens naar het lied Sleeping Bag, dat hij hier zingt met behulp van o.a. Ilse de Lange tijdens het muziekprogramma Liefde voor Muziek in 2019. Hij krijgt het voor elkaar om van een heel matig lied iets heel moois te maken, en dat zegt veel over zijn talent.

Het origineel is Zeil je voor het eerst uit 1990 dat bekend werd door de Vlaamse volkszanger Bart Kaëll en geschreven werd door Herman Pieter de Boer (1928-2014) & Hans van Eijck (van de Tee Set). Hier kun je het zelf horen.

Milow werd geboren als Jonathan Vandenbroecke en heeft een Belgische vader en een Nederlandse moeder. Hij groeide op in een huis vol muziekinstrumenten en volgde al op jonge leeftijd piano & gitaar lessen. Op zijn 17e gaat hij naar San Diego in de VS voor een uitwisselingsproject en dat jaar is heel bepalend geweest voor zijn ontwikkeling. Niet alleen wordt zijn Engels beter, maar ook duikt hij in de muziekgeschiedenis van de jaren 60 & 70 en luistert hij naar de eerste albums van Bruce Springsteen, Joni Mitchell, Bob Dylan, Neil Young & Jackson Browne.

Daarvoor vond hij die muziek maar intimiderend en verzette hij zich er tegen. Het voelde dat die artiesten onbereikbaar waren, omdat ze niet bij hem in de buurt speelden, zoals Coldplay & Radiohead. En dus luisterde hij in die tijd bijna uitsluitend naar jaren 90 muziek. Maar nu in de VS ging er een nieuwe muzikale wereld voor hem open en dat had veel invloed op zijn muzikale ontwikkeling.

Een bepalend lied voor hem werd Thunder Road van Bruce Springsteen uit 1975, dat hij ook covert tijdens een muziekwedstrijd in 2004 en waar hij zijn eerste grote succes mee heeft. Hier Milow’s favoriete live versie uit een concert van Springsteen in Londen in 1975. Volgens Milow een klein verhaal met grote thema’s van opgroeien & twijfels hebben. Thema’s waar hij zelf later ook over zou schrijven.

Sleeping Bag
I knew that it was summer
when we packed our car.
It didn’t really matter
if we went so far.
On our August adventure,
we built ourselves a tent.

Sitting by the fire in my sleeping bag.
Scary stories giving me a heart attack.
Summertime was endless,
until it came and went.

I wish that every day was now or never.
I wish that every night would last forever.
I wish that I could stay a little bit longer,
watching the summer slipping away.

I knew that it was summer
when I said goodbye.
Finally allowed to spread my wings and fly.
To start my own adventure,
until my cash was spent.

One look at the ocean
and she stole my heart.
We shared a sleeping bag
till it fell apart.
Summer love was endless,
until it came and went.

I wish that every day was now or never.
I wish that every night would last forever.
I wish that I could stay a little bit longer,
watching the summer slipping away.
Watching the summer slipping away.

They know that it is summer
when we pack the car.
It doesn’t really matter
if we drive so far.
On our family adventure,
we build ourselves a tent.

The kids are by the fire in their sleeping bag.
Why is everybody growing up so fast.
Childhood dreams are endless,
until they have to end.

I wish that every day was now or never.
I wish that every night would last forever.
I wish that I could stay a little bit longer,
watching the summer slipping away.
Watching the summer slipping away.
Watching the summer slipping away.
Watching the summer slipping away.

07.06.2020

Il Piccolo Orchestra Avion Travel – Dormi e sogna

Eén van mijn favoriete nummers aller tijden is Dormi e sogna (Slaap & droom) van de Italiaanse groep Il Piccolo Orchestra Avion Travel. Ik hoorde het voor het eerst op de radio en was totaal overdonderd door de prachtige melodie en het bijzondere arrangement. Heerlijk dramatisch en daar hou ik van.

Tijdens het festival van San Remo in 1998 won Avion Travel met dit lied een aantal prijzen. De voorzitter van de jury, de Engelse componist Michael Nyman, sprak zijn bewondering uit voor hun muziek.

De groep werd in 1980 opgericht in de stad Caserta. Als rockgroep wonnen ze in 1987 het San Remo Rock Festival. In 1990 maakten ze een muzikale draai onder invloed van Lilli Greco (1934-2012), die o.a. samenwerkte met Paolo Conte. Ze gingen zich meer richten op theater & film en daardoor kwam ook hun expressieve zanger Peppe Servilo beter tot zijn recht.

Een ander prachtig nummer van hen is Abbasando van het album Vivo di Canzoni uit 1997, waar ook Dormi e sogna op staat.

Dormi e sogna
La notte ti somiglia.
E nera nera nera nera
nera nera nera nera
e sembri.
Una creatura sincera.
L’amore mio non sbaglia.
Sei vera vera vera
vera vera vera vera vera
e bella.
E dormi sulla mia spalla.
La notte mette dubbi.
Ed è pianura nera che confonde
le parole della sera.
La luna mi somiglia.
Fa finta di dormire e poi si cerca
delle ombre sulla faccia.

Tu dormi e sogna così,
dormi che sono sveglio
sogna quello che vuoi.
Tu dormi e sogna così
tutto il sonno che manca
sogna meglio che puoi.

E il buio si prende tutto.
Le tue lenzuola bianche bianche
bianche bianche bianche
bianche e stanche.
Eelle mie gambe nervose.
Ti bacio e non mi senti.
I tuoi capelli neri neri neri neri
neri nei pensieri.
Ti bacio gli occhi e non senti.
Ti giri e poi mi chiami.
Amore mio mi ami e dormi ancora
fino a domani.
Io ti disegno un santo.
Che forse ti capisce suggerisce
ti sorregge ci protegge.

Tu dormi e sogna così,
dormi che sono sveglio
sogna quello che vuoi.
Tu dormi e sogna così
tutto il sonno che manca
sogna meglio che puoi.

24.05.2020

Liesbeth List & Ramses Shaffy – Si tu veux

Wat hebben ze een lol gehad, de toen 23-jarige Liesbeth List en de 31-jarige Ramses Shaffy, bij het maken van hun programma Shaffy Chantant. In dit fragment van een repetitie van twee chansons geschreven door Ramses, krijg je daar een mooi beeld van. Het tweede lied is Si tu veux (Als je wilt).

Het fragment komt uit een AVRO tv-uitzending van 20 oktober 1964 en dat was twee dagen voor de voorpremière van Shaffy Chantant, die een enorm succes zou worden voor Liesbeth & Ramses.

Si tu veux
Si tu veux je te chanterai.
Une petite chansonnette.
Plein de mysteères
de choses serètes.
Si tu veux, mais prends garde,
c’est dangereux.

Si tu veux je te dirai.
Toutes les choses que j’ose.
Les paroles rouges,
les paroles roses.
Si tu veux, mais prends garde,
c’est dangereux.

Si tu veux je te ferai.
Tout ce que tu n’oses pas dire.

10.05.2020

Marc Cohn – Walking In Memphis

Het lied waarmee de Amerikaanse singer/songwriter Marc Cohn bekend werd is Walking In Memphis van zijn debuutalbum uit 1992. Hij speelt het hier tijdens een optreden in Austin in hetzelfde jaar.

Het nummer gaat over een Joodse gospel music lover die spiritueel geïnspireerd raakt door een reis naar Memphis in 1985. Hij gaat op pad nadat hij had gelezen dat James Taylor een writer’s block had overwonnen door naar een plaats te gaan waar hij nog nooit was geweest. Bovendien was het de plek waar zijn favoriete muziek vandaan kwam, zoals die van Al Green, Ann Peebles, Elvis Presley & Isaac Hayes. Een vriend raadde hem aan om tijdens zijn reis twee bijzondere gospelconcerten bij te wonen.

Als eerste was dat een gospeldienst van the reverend Al Green in de Full Gospel Tabernacle Church in Memphis op zondagochtend. Cohn zegt er over: “I had chills running up and down my spine. The service was so deeply moving that I found myself with sweat running down my face and tears in my eyes, totally enveloped by everything I was seeing and hearing. There was something incredibly powerful about Al Green’s voice in that context. Even after three hours of continuous singing, his voice only got stronger and his band only got better. “I sat there crying in the church, aware of the irony of how I used to cry in Synagogue in Cleveland as a kid because I wanted to get the heck out of there! Al Green’s service was one of the great experiences of my life.”

Daarna ging Marc Cohn naar een optreden van gospelzangeres Muriel Davis Wilkins (1923-1990) in het Hollywood Cafe in Robinsonville, in Tunica County in de Mississippi delta, 35 mijl ten zuiden van Memphis. Zij was een lerares die met pensioen was en op vrijdagavond optrad in het café. Hij vertelt het verhaal van die ontmoeting hier zelf: “When I arrived, Muriel, who was in her 60s, was onstage playing a beat-up old upright piano and singing gospel standards. I felt an immediate connection to her voice, her spirit, her face, and her smile. I was totally transfixed by her music. While many of the patrons were busy eating and not paying close attention to Muriel, I couldn’t take my eyes off her. During her breaks, the two of us would talk. Muriel was real curious, she seemed to have some kind of intuition about me, and asked me why I was there. I told her I was a songwriter trying to find inspiration. I also told her a little bit about my childhood — how when I was two and a half years old, my mom had passed away very unexpectedly, and about ten years later, my dad had passed away and I’d been raised by a stepmother. My mother’s death was a central event in my life, and I’d been writing a lot about it over the years, both in songs and in journals. I think a part of me felt stuck in time, like I’d never quite been able to work through that loss. By midnight, the Hollywood was still packed, and Muriel asked me to join her onstage. We soon realized that there wasn’t a song in the universe that both of us knew in common. A quick thinker, Muriel started feeding me by yelling lyrics to gospel songs, so that I could catch up in time to sing somewhat in rhythm with her and make up my own version of the melody. Some songs I was vaguely familiar with, and some I didn’t know at all. The very last song we sang together that night was Amazing Grace. Then at the end, as the applause was rising up, Muriel leaned over and whispered in my ear: ‘You’ve got to let go of your mother child, she didn’t mean to die, she’s where she’s got to be and you’re where you have to be. Child you can let go now, it’s time for you to move on.’ It was an incredibly maternal thing for her to say to me. Just like sitting in Reverend Al Green’s church, I was again transformed. From the time I left Memphis and went back home to New York City, I knew I had a song in me about my experience there.”

De reis naar Memphis had zo voor Marc Cohn de gedroomde uitkomst. Het was een “spiritual awakening” voor hem en zijn bijzondere ervaringen inspireerden hem tot het schrijven van zijn schitterende lied Walking In Memphis.

Walking In Memphis
Put on my blue suede shoes,
and I boarded the plane.
Touched down in the land of the Delta Blues,
in the middle of the pouring rain.
W.C. Handy won’t you look down over me.
Yeah I got a first class ticket,
but I’m as blue as a boy can be.

Then I’m walking in Memphis.
Walking with my feet ten feet off of Beale.
Walking in Memphis.
But do I really feel the way I feel?

Saw the ghost of Elvis on Union Avenue.
Followed him up to the gates of Graceland.
And then I watched him walk right through.
Now security they did not see him,
they just hovered around his tomb.
But there’s a pretty little thing
waiting for the King,
just right down in the Jungle Room.

Walking in Memphis.
Walking with my feet ten feet off of Beale.
Walking in Memphis.
But do I really feel the way I feel?

They’ve got catfish on the table.
They’ve got gospel in the air.
And Reverend Green be glad to see you.
When you have not got a prayer.
But boy you’ve got a prayer in Memphis.

Muriel plays piano
every Friday at the Hollywood.
And they brought me down to see her,
and they asked me if I would.
Do a little number,
and then I sang with all of my might.
She said “Tell me are you a Christian child?”
And I said “Ma’am, I am tonight”.

Walking in Memphis.
Walking with my feet ten feet off of Beale.
Walking in Memphis.
But do I really feel the way I feel?

Walking in Memphis.
And I was walking with my feet ten feet off of Beale.
Walking in Memphis.
Do I really feel the way I feel?

Put on my blue suede shoes,
and I boarded the plane.
Touched down in the land of the Delta Blues,
in the middle of the pouring rain.
Touched down in the land of the Delta Blues,
in the middle of the pouring down rain.

Tags: