15.07.2018

Kenny Loggins – Leap of Faith

Eén van mijn favorieten is de Amerikaanse singer/songwriter Kenny Loggins, die tot mijn eigen verbazing hier nog niet eerder is langsgekomen. In de jaren 70 had hij grote successen met Loggins & Messina en daarna is hij solo gegaan. De plaat waardoor ik hem herontdekte was Leap Of Faith uit 1991, een scheidingsalbum met prachtige teksten en heerlijke muziek gemaakt samen met de allerbeste studiomuzikanten, zoals David Lindley (gitaar), Dean Parks (gitaar), Richard Tee (toetsen), David Foster (toetsen), Nathan East (bas) en vocale ondersteuning van o.a. Michael McDonald en Arnold McCuller.

Ik heb gekozen voor het titelnummer Leap Of Faith dat hij hier speelt tijdens een concert in the Redwoods in 1992, waarbij hij weer de ondersteuning krijgt van geweldige muzikanten. Het komt van de cd & dvd Outside: From The Redwoods (1993).

Vorig jaar ontdekte ik weer een nieuw deel van Kenny Loggins toch al imposante carrière, toen bleek dat hij een plaat had gemaakt met twee andere singer/songwriters, Georgia Middleman & Gary Burr, als het trio Blue Sky Riders. Hun eerste album Finally Home kwam uit in 2013 en sprak me erg aan. Inmiddels zijn ze weer uit elkaar en treedt Loggins weer solo op met band, terwijl het wachten is op een nieuw album.

Leap Of Faith
He opened the door and walked away.
Sometimes a selfless step is all it takes.
And from the mountain, he can watch it all burn.
Welcome friend, to the point of no return.

Once in a life, you can find a time to see.
And you get to take it down,
turn around, temporary sanity.
And then the mountain
disappears without a trace.
All it took, was a sudden leap of faith.

(Homeward, let your spirit rise.)
Darling, I’m waiting for you.
(Homeward, one step at a time.
Homeward, watch it like a child.)
When will I reach the ocean.
I’m filled with mixed emotion.
(I’ll wait for you.)
I’m waiting for you baby.

How and why?
And the bough broke back to sea.
He was overcome,
by how it happened all so easily.
And as he stood there,
with the moonlight on his face,
he was stunned, by another leap of faith.

Darling, I’m waiting for you.
(Homeward, one step at a time.
Homeward, watch it like a child.)
When will I reach the ocean,
moving in slow motion now.
(You know it’s the truth.
You’ve done all a man can do.

Homeward, let your spirit rise.
Homeward, one step at a time.
Homeward, watch it like a child.
Homeward.

01.07.2018

David Crosby & Venice – Guinnevere

Eén van de mooiste uitvoeringen van het lied Guinnevere van David Crosby werd gespeeld tijdens het muziekprogramma de 2 Meter Sessies in 2000. Crosby werkte hier samen met de Amerikaanse Westcoast groep Venice, die zorgen voor de prachtige meerstemmigheid.

Het lied komt van het debuutalbum van Crosby, Stills & Nash uit 1969 en gaat over drie vrouwen die Crosby lief had: Christine Hinton (die omkwam bij een auto-ongeluk in 1969), Joni Mitchell en iemand die hij niet wil noemen. Die laatste zou wel eens Nancy Ross kunnen zijn, die Crosby in 1966 verliet voor Gram Parsons. Zij tekende namelijk pentagrammen op de muur, vijfpuntige sterren.

David Crosby is erg enthousiast over de groep Venice. Hij zei over hen: “Venice is the best vocal group in America right now. They’re better than anybody else I know. They’re fantastic. I’m a student of harmony, that’s my thing. I love all kinds of harmony, but I particularly love theirs, because it’s so natural. It’s not like anybody else’s, very unforced, very from their hearts. I’ve been telling people about them since the first night I heard them. I’ve told everybody I could find, that they were the best. This is my favorite band in the world.”

Guinnevere
Guinnevere had green eyes,
like yours, mi’lady, like yours.
She’d walk down through the garden,
in the morning after it rained.

Peacocks wandered aimlessly,
underneath an orange tree.
Why can’t she see me?

Guinnevere drew pentagrams,
like yours, mi’lady, like yours.
Late at night when she thought
that no one was watching at all.
On the wall.

She shall be free.

As she turned her gaze,
down the slope
to the harbor where I lay,
anchored for day.

Guinnevere had golden hair,
Like yours, mi’lady, like yours.
Streaming out, when we’d ride,
through the warm wind down by the bay.
Yesterday.

Seagulls circle endlessly,
and I sing in silent harmony.
We both shall be free.

Tags:   -  
17.06.2018

Michael Bublé – Sway

Een heerlijke ouderwetse crooner vind ik de Canadese singer/songwriter Michael Bublé. De laatste jaren is hij wat minder op dreef en vallen zijn nieuwe albums me wat tegen, maar zijn oudjes doen het nog goed bij me. Zoals deze heerlijke versie van de bolero/mambo Sway.

Het origineel van het lied is Quién Sera en werd geschreven door de Mexicaanse zanger & componist Luis Demetrio (1931-2007) in 1953. De Engelse tekst is van Norman Gimbel. Het nummer is een echte klassieker geworden en is door velen gecovered. De eerste Engelstalige versie werd gezongen door Dean Martin in 1954. De uitvoering van Michael Bublé staat op zijn eerste album uit 2003.

Sway
When marimba rhythms start to play.
Dance with me, make me sway.
Like a lazy ocean hugs the shore.
Hold me close, sway me more.

Like a flower bending in the breeze.
Bend with me, sway with ease.
When we dance you got a way with me.
Stay with me, sway with me.

Other dancers may be on the floor.
Dear but my eyes will see only you.
Only you have that magic technique.
When we sway I go weak.

I can hear the sounds of violins.
Long before it begins.
Make me thrill as only you know how.
Sway me smooth, sway me now.

Other dancers may be on the floor.
Dear but my eyes will see only you.
Only you have that magic technique.
When we sway I go weak.

I can hear the sounds of violins.
Long before it begins.
Make me thrill as only you know how.
Sway me smooth, sway me now.

When marimba rhythms start to play.
Dance with me, make me sway.
Like a lazy ocean hugs the shore.
Hold me close, sway me more.

Like a flower bending in the breeze.
Bend with me, sway with ease.
When we dance you got a way with me.
Stay with me, sway with me.

When marimbas start to play.
Hold me close, make me sway.
When we dance you got a way with me.
Stay with me, sway with me.

03.06.2018

Snarky Puppy & Shayna Steele – Gone Under

Ik luister graag naar de Amerikaanse jazz-band Snarky Puppy, vanwege hun retestrakke spel. De “fusion-influenced jam band” uit Brooklyn werd in 2004 opgericht door gitarist, producer en componist Michael League.

Het is “fasten your seatbelts” in het heftige nummer Gone Under, dat geschreven en gezongen werd door de Amerikaanse soul en gospel singer/songwriter Shayna Steele. Het nummer komt van het live-album Family Dinner Volume 1 uit 2013 waarop Snarky Puppy samenspeelt met allerlei vocalisten, zoals Lalah Hathaway en Magda Giannikou (van Banda Magda). Er is ook een Family Dinner Volume 2 uit 2016 waarop o.a David Crosby, Laura Mvula, Jacob Collier en Susana Baca te horen zijn.

Gone Under
My heart bleeds, I am broken.
And I got nowhere to go.
There’s this thing holding me down,
And I’m at an all-time low.

I can’t sleep, but I keep my eyes closed.
Can’t even think of moving ahead.
I can’t breathe, this battle I’m loosing.
This weary body been there for days.

I’m going under, under the water.
I’m drowning my sorrows,
and burdens away.

I feel this house, every corner.
Nothing left but bad memories.
Can’t sit up, up in here no more.
Pretending that I’m already free.

I think twice, try’na stop me.
I’ll bring you down like gravity pulls.
Can’t take back, what’s been done to me.
Last time I made you look like a fool.

I’m going under, under the water.
I’m drowning my sorrows,
and burdens away.

Ohohoh, no more, no more, no more,
no worry no more.

I need fate, I need you my Lord.
So tired I don’t know what to do.

I even think I need you Lord.
So tired I don’t know what to do
I need fate, I need you Lord.
So tired.

Don’t want to go under,
under the water.
I’m drowning my sorrows,
and burdens away.

Don’t want to go under,
under the water.
Cleansing my sorrows,
and burdens away.

Hey, no more, no more, no more,
no worry no more.

I’m going under, under the water.
I’m drowning my sorrows,
and burdens away.
Don’t want to go under, yea!

20.05.2018

Jono McCleery – Dinner at Eight

Ik heb een website ontdekt met veel mooie muziek: Laurel Canyon Music (die je hier kunt vinden). Laurel Canyon is een wijk van Los Angeles waar midden jaren 60 en begin jaren 70 veel muzikanten woonden. Carole King, Joni Mitchell, Crosby, Stills & Nash, Frank Zappa, John Mayall, The Doors, The Byrds, The Eagles en nog heel veel meer. Op de website vind je muziek van nu in die sfeer, met singer/songwriters, folkmuziek en country & americana.

Zo ontdekte ik de Engelse singer/songwriter Jono McCleery. Hij werd doof geboren en ontdekte geluiden pas vanaf zijn 5e levensjaar. Nu maakt hij bijzondere muziek en zingt hij die met een heerlijke baritonstem. Luister maar eens naar zijn versie van Dinner at Eight, dat komt van zijn coveralbum Seeds of a Dandelion (2018).

Dinner at Eight is een nummer van Rufus Wainwright uit 2003 dat staat op zijn derde album Want One. Het lied gaat over een botsing tussen Rufus en zijn vader, singer/songwriter Loudon Wainwright, tijdens een etentje. Rufus zat hem te jennen, door te zeggen dat hij na al die jaren dankzij hem nu herontdekt werd en zelfs in het tijdschrift Rolling Stone stond. Zo ging het gesprek heen en weer, totdat zijn vader hem zelfs dreigde te vermoorden. Toen Rufus thuis kwam schreef hij het lied als een reactie daarop. Het nummer vertelt ook het verhaal van de scheiding van zijn ouders, Loudon en Kate McGarrigle (1946-2010) en de impact die het op hem had.

Dinner at Eight
No matter how strong,
I’m gonna take you down
with one little stone.
I’m gonna break you down
and see what you’re worth.
What you’re really worth to me.

Dinner at eight was okay
before the toast full of gleams.
It was great until those old magazines,
got us started up again.
Actually it was probably me again.

Why is it so,
that I’ve always been the one who must go.
That I’ve always been the one told to flee.
When in fact you were the one long ago.
Actually. In the drifting white snow.
You left me.

So put up your fists
and I’ll put up mine.
No running away
from the scene of the crime.
God’s chosen a place
somewhere near the end of the worlds.
Somewhere near the end of our lives.

But ‘til then no,
Daddy, don’t be surprised.
If I wanna see the tears in your eyes,
then I know it had to be long ago.
Actually. In the drifting white snow
You loved me.