29.03.2020

George Krikes – I’m on Fire

Het zijn barre tijden met veel spanning & onrust. Daarom heb ik behoefte aan een rustgevend lied. Ik kwam uit bij I’m On Fire van Bruce Springsteen, gezongen door de Amerikaanse singer/songwriter George Krikes. Hij wordt daarbij begeleid door Ryan Lerman & Brian Green op gitaar. Het bijzondere is dat het me doet denken aan de muziek van Jim Croce. Herken je dat?

Springsteen schreef het nummer in 1982, maar het werd pas door hem op de plaat gezet in 1984 op Born In The USA.

I’m On Fire
Hey little girl is your daddy home?
Did he go away and leave you all alone?
I got a bad desire.
Oh ho ho I’m on fire.

Tell me baby is he good to you?
Can he do to you the things that I do?
I can take you higher.
Oh ho ho I’m on fire.

Sometimes it’s like someone
took a knife baby edgy and dull,
and cut a six inch valley
through the middle of my skull.

At night I wake up
with the sheets soaking wet,
and a freight train running
through the middle of my head.
Only you can cool my desire.
Oh ho ho I’m on fire.

15.03.2020

Kenny Loggins & Six Appeal – Sweet Reunion

Het is ongelofelijk maar er staan tot nu toe al 249 prachtige liederen op deze blog, en dit is dus de 250e sinds de start in 2010. Een mooi archief van muzikaal moois, dat je altijd kunt beluisteren & bekijken. Ik ben er trots op.

Sweet Reunion is een heerlijk nummer van de Amerikaanse singer/songwriter Kenny Loggins, dat hij hier samen zingt met de vocale band Six Appeal uit Minnesota. Met een heel mooi acapella deel aan het begin en kort aan het einde, waarin je invloeden hoort van Bobby McFerrin & van de groep Take 6. Deze versie komt uit een concert uit 2017, Live on Soundstage: Kenny Loggins & Friends.

Het lied kom oorspronkelijk van Loggins prachtige album Leap of Faith uit 1991. Dat was de plaat waardoor ik hem herontdekte. Ik schreef er hier eerder over. Het is een scheidingsalbum met prachtige teksten en heerlijke muziek, gemaakt samen met de allerbeste studiomuzikanten, zoals David Lindley (gitaar), Dean Parks (gitaar), Richard Tee (toetsen), David Foster (toetsen), Nathan East (bas), en vocale ondersteuning van o.a. Michael McDonald en Arnold McCuller. Een echte aanrader om naar te luisteren.

Sweet Reunion
Sweet reunion welcome home again.

In the moment I first saw you,
I could swear that we had met.
The look in your eye,
was so familiar.
Where and when, I forget.

Whispered your name in introduction.
Darling my heart filled the room.
And I knew it was you,
come back in my life.

So we meet again my long lost friend.
Once again, we get to start anew.
And it feels like a thousand years,
I’ve been loving you.

Girl have you been waiting here,
for someone near.
Searchin’ the world for a friend.
Come on in, I’ve been expecting you.
Sweet reunion welcome home again.

How many lifetimes have I loved you.
How many times have you loved me.
The sound of your voice is in my memory,
like the wind, on the sea.

The glow of your heart
has been my lighthouse.
I’ve followed it in from distant shores.
Now I won’t be afraid to love anymore.

So we meet again, my long lost friend.
Once again we get to start anew.
And it feels like a thousand years,
I’ve been loving you.

Girl have you been waiting here,
for someone near.
Searchin’ the world for a friend.
Come on in, I’ve been expecting you.
Sweet reunion welcome home again.

Whatever happens
nothing’s ever going to be the same.
Now you’ll find me here at last.
Your love’s released me from the past.
My heart and soul
have always remembered your name.

Girl have you been waiting here,
for someone near.
Searchin’ the world for a friend.
Come on in, I’ve been expecting you.
Sweet reunion welcome home again.

I’ve always been loving you.

Girl have you been waiting here,
for someone near.
Searchin’ the world for a friend.
Come on in I’ve been expecting you.
Sweet reunion welcome home again.

01.03.2020

Josee Koning – De zee, de zee

Eén van de beste Nederlandse zangeressen is Josee Koning, die veel Braziliaans heeft gezongen, maar later ook Nederlandstalig is gaan doen. Haar album Verdronken vlinder (2005) met nummers van haar ex-man Lennaert Nijgh (1945-2002), behoort tot mijn favorieten.

Nu vond ik van haar het prachtige lied De zee, de zee dat ook door Nijgh is geschreven en op muziek is gezet door Coen Molenaar. Begeleid door top-pianist Cor Bakker zingt ze het hier intens & ontroerend, met het beeld van haar toenmalige lief voor ogen. Nijgh was namelijk van kinds af aan gek op water en op de zee, dat zat nu eenmaal in zijn Katwijkse vissersfamilie. Hij had  een boot, een oude Urkse viskotter De Jonge Jacob, waar hij zeer aan verknocht was, en die lag in Spaarndam aan het Spaarne. Hij had wel een huis in Haarlem, maar was vooral te vinden op het water en aan de morsige waterkant met zijn drank en vrouwen.

De zee, de zee
Middenin de groene polder,
vaart ineens een zeeschip.
Dat een verre reis begon.

Tussen koeien, tussen schapen,
naar de gouden horizon.
Naar de sluizen van IJmuiden,
en de ondergaande zon.

En op de dijk fietst een kleine jongen
vergeefs een eindje mee.
En denkt wat alle kleine jongens denken,
die een schip zien gaan naar zee.

O de zee, de zee.
Laat me gaan en neem me mee.
Naar zee, o de zee.
Laat me gaan, neem me mee.

Straks is al het groene weiland
onafzienbaar donker water.
En het land verleden tijd.
En de lichten van IJmuiden
doven in het oosten uit.

Varen is geen afscheid nemen.
Onderweg zijn voor altijd.

Kleine jongens worden groter,
dromen groeien zelden mee.
Maar een man wordt weer een jongen
als een schip vertrekt naar zee.

O de zee, de zee.
Laat me gaan en neem me mee.
Naar zee, o de zee.
Laat me gaan en neem me mee.

Naar zee.
O neem me mee, naar zee.
De zee.

16.02.2020

Barbara – Mon enfance

De Franse zangeres Barbara (1930-1997) kijkt je recht in de ogen tijdens haar lied Mon enfance (Mijn jeugd) uit 1968. Haar kindertijd was niet makkelijk. Omdat haar familie Joods was, moesten ze in de oorlog onderduiken. Daarnaast werd ze ook nog sexueel misbruikt door haar vader, die haar en het gezin vervolgens in de steek liet toen ze 10 jaar oud was. Het is niet verwonderlijk dat ze het verleden en de herinneringen uit haar jeugd nooit achter zich heeft kunnen laten: “Elle dort a jamais mon enfance” (Mijn jeugd slaapt nooit). “Je moet nooit teruggaan naar de tijd van geheime herinneringen uit je gezegende jeugd, want onder alle herinneringen zijn die uit je jeugd de ergste, die uit je jeugd scheuren je open.” De prachtige vertaling van de tekst is van Annemieke Wetting.

Ik deelde hier eerder het indrukwekkende lied Nantes van Barbara uit 1963, dat het verhaal vertelt dat ze net te laat kwam voor de dood van haar vader in 1959 en wat dat allemaal opriep bij haar.

Mon enfance
J’ai eu tort, je suis revenue
dans cette ville au loin perdue
où j’avais passé mon enfance.
J’ai eu tort, j’ai voulu revoir
le coteau où glissaient le soir
bleu et gris ombres de silence.
Et j’ai retrouvé comme avant,
longtemps après,
le coteau, l’arbre se dressant,
comme au passé.

J’ai marché les tempes brûlantes,
croyant étouffer sous mes pas,
les voies du passé qui nous hantent
et reviennent sonner le glas.
Et je me suis couchée sous l’arbre
et c’était les mêmes odeurs
et j’ai laissé couler mes pleurs,
mes pleurs.

J’ai mis mon dos nu à l’écorce,
l’arbre m’a redonné des forces,
tout comme au temps de mon enfance.
Et longtemps j’ai fermé les yeux,
je crois que j’ai prié un peu,
je retrouvais mon innocence.
Avant que le soir ne se pose,
j’ai voulu voir
la maison fleurie sous les roses,
J’ai voulu voir,

Le jardin où nos cris d’enfants
jaillissaient comme source claire.
Jean-Claude et Régine et puis Jean,
tout redevenait comme hier.
Le parfum lourd des sauges rouges,
les dahlias fauves dans l’allée,
le puits, tout, j’ai tout retrouvé,
hélas.

La guerre nous avait jeté là,
d’autres furent moins heureux je crois,
au temps joli de leur enfance.
La guerre nous avait jeté là,
nous vivions comme hors la loi,
et j’aimais cela quand j’y pense.

Oh mes printemps, oh mes soleils,
oh mes folles années perdues,
oh mes quinze ans, oh mes merveilles,
que j’ai mal d’être revenue.
Oh les noix fraîches de septembre
et l’odeur des mûres écrasées,
c’est fou, tout, j’ai tout retrouvé,
hélas.

Il ne faut jamais revenir
aux temps cachés des souvenirs
du temps béni de son enfance.
Car parmi tous les souvenirs
ceux de l’enfance sont les pires,
ceux de l’enfance nous déchirent.

Oh ma très chérie, oh ma mère,
ou êtes-vous donc aujourd’hui ?
Vous dormez au chaud de la terre
et moi je suis venue ici
pour y retrouver votre rire,
vos colères et votre jeunesse,
et je reste seule avec ma détresse,
hélas.

Pourquoi suis-je donc revenue
et seule au détour de ces rues
j’ai froid, j’ai peur, le soir se penche.
Pourquoi suis-je venue ici,
où mon passé me crucifie,
où dort à jamais mon enfance.

Mijn jeugd
Ik had geen gelijk, ik ben terug gegaan
naar deze vergeten stad, ver weg,
waar ik mijn jonge jaren doorbracht.
Ik had geen gelijk, ik wilde
de kust terugzien, waar de avond vervaagde
in stille schaduwen, blauw en grijs.
En ik vond als vanouds,
al is het lang geleden,
de kust, de boom die zich als het ware
naar het verleden richtte.

Ik heb met brandende slapen gelopen,
terwijl ik geloofde dat ik onder mijn voeten
de paden die door mijn gedachten spookten
zou verstikken, en die het glas laten draaien.
En ik viel onder de boom in slaap
en het waren dezelfde geuren
en ik liet mijn tranen stromen,
mijn tranen.

Ik ging met mijn blote rug tegen de schors zitten,
de boom gaf me mijn krachten terug,
net zoals in mijn jeugd.
En ik deed mijn ogen langdurig dicht,
ik geloof dat ik zelfs een gebedje zei,
ik hervond mijn onschuld..
Voordat de avond viel,
wilde ik mijn huis zien,
mijn met rozen begroeide huis.
Ik wilde het zien.

De tuin waarin heldere kinderstemmen,
klaterden als een helder beekje.
Jean Claude en Régine en Jean,
alles werd weer alsof het gisteren was.
De zware geur van rode salie,
de paarse dahlia’s langs de laan,
het beekje, alles, ik heb alles terug gevonden
helaas.

De oorlog had ons daarheen gedreven,
anderen hadden, geloof ik, minder geluk,
in de bloei van hun jeugd.
De oorlog had ons daarheen gedreven,
we leefden alsof er geen wetten bestonden,
en ik hou van die tijd als ik eraan terugdenk.

Oh mijn lentes, oh mijn zonnen,
oh mijn gekke verloren jaren,
oh mijn vijftien jaren, oh mijn wonderen,
dat ik me slecht voel omdat ik terug ben.
Oh, de verse walnoten in september.
en de geur van geplette bramen,
het is gek, alles, ik heb alles teruggevonden,
helaas.

Je moet nooit teruggaan
naar de tijd van geheime herinneringen
uit je gezegende jeugd.
Want onder alle herinneringen zijn
die uit je jeugd de ergste,
die uit je jeugd scheuren je open.

Oh mijn allerliefste, oh mijn moeder,
waar ben je nu toch?
Je slaapt in de warme schoot van de aarde
en ik ben hier gekomen
om je lach terug te vinden,
je kwaaie buien en je jeugd,
en ik blijf alleen achter met mijn wanhoop,
helaas.

Waarom ben ik toch teruggegaan
in mijn eentje via al die omwegen
ik heb het koud, ik ben bang, de avond valt.
Waarom ben ik hier gekomen,
waar mijn verleden me kruisigt,
waar mijn jeugd voor altijd sluimert.

Tags:
02.02.2020

The Junction – Practical Arrangement

Practical Arrangement is een schitterend lied van de Engelse singer/songwriter Sting dat komt van zijn album The Last Ship uit 2013 en dat hij samen schreef met de Amerikaanse songwriter, componist & producer Rob Matthes. Hier vind je zijn solo-versie en het duet van het nummer dat hij zong met zijn vaste achtergrond-zangeres Jo Lawry.

 

Het nummer wordt acapella gezongen door de Nederlandse vocale groep The Junction, in een arrangement van jazz-zanger Henk Kraaijeveld, die ook de mannelijke solo zingt. Ik ben er van onder de indruk. Het is een mooi arrangement, met uitstekende solisten en ook nog eens een goede uitspraak van het Engels.

Practical Arrangement
He
Am I asking for the moon?
Is it really so implausible?
That you and I could soon
come to some kind of arrangement?

I’m not asking for the moon.
I’ve always been a realist.
When it’s really nothing more,
than a simple rearrangement.

With one roof above our heads.
A warm house to return to.
We could start with separate beds.
I could sleep alone or learn to.
I’m not suggesting that we’d find,
some earthly paradise forever.
I mean how often does that happen now.
The answer’s probably never.
But if we come to an arrangement,
a practical arrangement.
And you could learn to love me, given time.

She
Well, I like my independence.
I get by, I’m not greedy.
Do you see yourself as Galahad.
Do I really look that needy?
I brought a child up on my own.
Takes me all my strength to face him.
The father upped and left me,
and I’m not desperate to replace him.
Tell me what kind of catch,
is a struggling single mother?
I respect you and I like you,
but I won’t accept another.
Empty promise when some grey
and stormy rain cloud hangs above me.
When I’ve heard it all a hundred times,
from a man who said he loved me.
But if we came to an arrangement,
a practical arrangement,
then perhaps I’d learn to love you given time.

He
I’m not promising the moon.
I’m not promising a rainbow.
Just a practical solution, to a solitary life.
I’d be a father to your boy.
A shoulder you could lean on.
How bad could it be, to be my wife?

With one roof above our heads.
A warm house to return to.
You wouldn’t have to cook for me,
you wouldn’t have to learn to.
I’m not suggesting that this proposition here
could last forever.
I’ve no intention of deceiving you,
you’re far too clever.
But if we could come to an arrangement,
a practical arrangement.
And perhaps you’ll learn to love me, given time.

It may not be the romance
that you had in mind.
But you could learn to love me, given time.

Tags:   -