16.02.2020

Barbara – Mon enfance

De Franse zangeres Barbara (1930-1997) kijkt je recht in de ogen tijdens haar lied Mon enfance (Mijn jeugd) uit 1968. Haar kindertijd was niet makkelijk. Omdat haar familie Joods was, moesten ze in de oorlog onderduiken. Daarnaast werd ze ook nog sexueel misbruikt door haar vader, die haar en het gezin vervolgens in de steek liet toen ze 10 jaar oud was. Het is niet verwonderlijk dat ze het verleden en de herinneringen uit haar jeugd nooit achter zich heeft kunnen laten: “Elle dort a jamais mon enfance” (Mijn jeugd slaapt nooit). “Je moet nooit teruggaan naar de tijd van geheime herinneringen uit je gezegende jeugd, want onder alle herinneringen zijn die uit je jeugd de ergste, die uit je jeugd scheuren je open.” De prachtige vertaling van de tekst is van Annemieke Wetting.

Ik deelde hier eerder het indrukwekkende lied Nantes van Barbara uit 1963, dat het verhaal vertelt dat ze net te laat kwam voor de dood van haar vader in 1959 en wat dat allemaal opriep bij haar.

Mon enfance
J’ai eu tort, je suis revenue
dans cette ville au loin perdue
où j’avais passé mon enfance.
J’ai eu tort, j’ai voulu revoir
le coteau où glissaient le soir
bleu et gris ombres de silence.
Et j’ai retrouvé comme avant,
longtemps après,
le coteau, l’arbre se dressant,
comme au passé.

J’ai marché les tempes brûlantes,
croyant étouffer sous mes pas,
les voies du passé qui nous hantent
et reviennent sonner le glas.
Et je me suis couchée sous l’arbre
et c’était les mêmes odeurs
et j’ai laissé couler mes pleurs,
mes pleurs.

J’ai mis mon dos nu à l’écorce,
l’arbre m’a redonné des forces,
tout comme au temps de mon enfance.
Et longtemps j’ai fermé les yeux,
je crois que j’ai prié un peu,
je retrouvais mon innocence.
Avant que le soir ne se pose,
j’ai voulu voir
la maison fleurie sous les roses,
J’ai voulu voir,

Le jardin où nos cris d’enfants
jaillissaient comme source claire.
Jean-Claude et Régine et puis Jean,
tout redevenait comme hier.
Le parfum lourd des sauges rouges,
les dahlias fauves dans l’allée,
le puits, tout, j’ai tout retrouvé,
hélas.

La guerre nous avait jeté là,
d’autres furent moins heureux je crois,
au temps joli de leur enfance.
La guerre nous avait jeté là,
nous vivions comme hors la loi,
et j’aimais cela quand j’y pense.

Oh mes printemps, oh mes soleils,
oh mes folles années perdues,
oh mes quinze ans, oh mes merveilles,
que j’ai mal d’être revenue.
Oh les noix fraîches de septembre
et l’odeur des mûres écrasées,
c’est fou, tout, j’ai tout retrouvé,
hélas.

Il ne faut jamais revenir
aux temps cachés des souvenirs
du temps béni de son enfance.
Car parmi tous les souvenirs
ceux de l’enfance sont les pires,
ceux de l’enfance nous déchirent.

Oh ma très chérie, oh ma mère,
ou êtes-vous donc aujourd’hui ?
Vous dormez au chaud de la terre
et moi je suis venue ici
pour y retrouver votre rire,
vos colères et votre jeunesse,
et je reste seule avec ma détresse,
hélas.

Pourquoi suis-je donc revenue
et seule au détour de ces rues
j’ai froid, j’ai peur, le soir se penche.
Pourquoi suis-je venue ici,
où mon passé me crucifie,
où dort à jamais mon enfance.

Mijn jeugd
Ik had geen gelijk, ik ben terug gegaan
naar deze vergeten stad, ver weg,
waar ik mijn jonge jaren doorbracht.
Ik had geen gelijk, ik wilde
de kust terugzien, waar de avond vervaagde
in stille schaduwen, blauw en grijs.
En ik vond als vanouds,
al is het lang geleden,
de kust, de boom die zich als het ware
naar het verleden richtte.

Ik heb met brandende slapen gelopen,
terwijl ik geloofde dat ik onder mijn voeten
de paden die door mijn gedachten spookten
zou verstikken, en die het glas laten draaien.
En ik viel onder de boom in slaap
en het waren dezelfde geuren
en ik liet mijn tranen stromen,
mijn tranen.

Ik ging met mijn blote rug tegen de schors zitten,
de boom gaf me mijn krachten terug,
net zoals in mijn jeugd.
En ik deed mijn ogen langdurig dicht,
ik geloof dat ik zelfs een gebedje zei,
ik hervond mijn onschuld..
Voordat de avond viel,
wilde ik mijn huis zien,
mijn met rozen begroeide huis.
Ik wilde het zien.

De tuin waarin heldere kinderstemmen,
klaterden als een helder beekje.
Jean Claude en Régine en Jean,
alles werd weer alsof het gisteren was.
De zware geur van rode salie,
de paarse dahlia’s langs de laan,
het beekje, alles, ik heb alles terug gevonden
helaas.

De oorlog had ons daarheen gedreven,
anderen hadden, geloof ik, minder geluk,
in de bloei van hun jeugd.
De oorlog had ons daarheen gedreven,
we leefden alsof er geen wetten bestonden,
en ik hou van die tijd als ik eraan terugdenk.

Oh mijn lentes, oh mijn zonnen,
oh mijn gekke verloren jaren,
oh mijn vijftien jaren, oh mijn wonderen,
dat ik me slecht voel omdat ik terug ben.
Oh, de verse walnoten in september.
en de geur van geplette bramen,
het is gek, alles, ik heb alles teruggevonden,
helaas.

Je moet nooit teruggaan
naar de tijd van geheime herinneringen
uit je gezegende jeugd.
Want onder alle herinneringen zijn
die uit je jeugd de ergste,
die uit je jeugd scheuren je open.

Oh mijn allerliefste, oh mijn moeder,
waar ben je nu toch?
Je slaapt in de warme schoot van de aarde
en ik ben hier gekomen
om je lach terug te vinden,
je kwaaie buien en je jeugd,
en ik blijf alleen achter met mijn wanhoop,
helaas.

Waarom ben ik toch teruggegaan
in mijn eentje via al die omwegen
ik heb het koud, ik ben bang, de avond valt.
Waarom ben ik hier gekomen,
waar mijn verleden me kruisigt,
waar mijn jeugd voor altijd sluimert.

Tags:
02.02.2020

The Junction – Practical Arrangement

Practical Arrangement is een schitterend lied van de Engelse singer/songwriter Sting dat komt van zijn album The Last Ship uit 2013 en dat hij samen schreef met de Amerikaanse songwriter, componist & producer Rob Matthes. Hier vind je zijn solo-versie en het duet van het nummer dat hij zong met zijn vaste achtergrond-zangeres Jo Lawry.

 

Het nummer wordt acapella gezongen door de Nederlandse vocale groep The Junction, in een arrangement van jazz-zanger Henk Kraaijeveld, die ook de mannelijke solo zingt. Ik ben er van onder de indruk. Het is een mooi arrangement, met uitstekende solisten en ook nog eens een goede uitspraak van het Engels.

Practical Arrangement
He
Am I asking for the moon?
Is it really so implausible?
That you and I could soon
come to some kind of arrangement?

I’m not asking for the moon.
I’ve always been a realist.
When it’s really nothing more,
than a simple rearrangement.

With one roof above our heads.
A warm house to return to.
We could start with separate beds.
I could sleep alone or learn to.
I’m not suggesting that we’d find,
some earthly paradise forever.
I mean how often does that happen now.
The answer’s probably never.
But if we come to an arrangement,
a practical arrangement.
And you could learn to love me, given time.

She
Well, I like my independence.
I get by, I’m not greedy.
Do you see yourself as Galahad.
Do I really look that needy?
I brought a child up on my own.
Takes me all my strength to face him.
The father upped and left me,
and I’m not desperate to replace him.
Tell me what kind of catch,
is a struggling single mother?
I respect you and I like you,
but I won’t accept another.
Empty promise when some grey
and stormy rain cloud hangs above me.
When I’ve heard it all a hundred times,
from a man who said he loved me.
But if we came to an arrangement,
a practical arrangement,
then perhaps I’d learn to love you given time.

He
I’m not promising the moon.
I’m not promising a rainbow.
Just a practical solution, to a solitary life.
I’d be a father to your boy.
A shoulder you could lean on.
How bad could it be, to be my wife?

With one roof above our heads.
A warm house to return to.
You wouldn’t have to cook for me,
you wouldn’t have to learn to.
I’m not suggesting that this proposition here
could last forever.
I’ve no intention of deceiving you,
you’re far too clever.
But if we could come to an arrangement,
a practical arrangement.
And perhaps you’ll learn to love me, given time.

It may not be the romance
that you had in mind.
But you could learn to love me, given time.

Tags:   -  
19.01.2020

Paul de Munnik – Komt een dag

Komt een dag is een schitterend lied van Paul de Munnik, dat komt van zijn laatste album Goed jaar (2018), waarvan ik eerder al het nummer Horizon hier met je deelde.

Het lied gaat over hoe moeilijk het soms is om vertrouwen te houden in je liefde en dat je jezelf onbewust voorbereid op het ergste. Maar in plaats van afstand te nemen, zoals veel mensen zullen doen, wordt hier gekozen voor houden van en van genieten van wat er is, zodat er misschien wel een wonder gebeurt.

Komt een dag
Komt een dag.
Duurt niet lang meer,
dat je gaat.
Jij me zomaar verlaat.
Me zonder woord vooraf verlaat.
Jij m’n wereldbeeld
in duigen slaat.

Komt een dag,
’t kan ook nacht zijn.
Dat je zegt,
“Schat ik was er nooit echt”.
Mooi bedacht hoor,
maar nooit echt.
Ik heb het huurcontract
al opgezegd.

En zie me daar zitten,
de wijn op mijn tanden.
Mijn hart op mijn lippen,
mijn ziel in mijn handen.
Mislukt en ontgoocheld,
ontnuchterd, onttoverd.
Verloren wat ik
voor vast
dacht te hebben veroverd.
Wat ik voor vast
dacht te hebben veroverd.

En op die dag
zul jij lachen,
als je zegt dat je weg bent.
Nu echt.
Dat het afscheid is.
Nu echt.
Geen onderhandeling
en geen gevecht.

Maar ik zal van je houden.
Ik zal je genieten.
Elke lach wil ik onthouden.
Elke traan die we lieten.
Het lief dat we hadden.
Het leed dat we deelden.
Al was het blijkbaar een film,
die ons leven verbeeldde.

Maar zolang de titelrol
nog niet
op het doek verschijnt.
Blijf ik hopen
op het wonder,
van op z’n minst
een open eind.

05.01.2020

Beste Songs van 2019

Het muzikale jaar 2019 is weer voorbij en er zijn weer heel wat nieuwe, maar ook oudere nummers door mij beluisterd, op zoek naar de pareltjes ertussen. De allerbeste heb ik hier voor je geselecteerd. Veel ervan is al voorbij gekomen op mijn Facebookpagina, op deze blog en in mijn radioprogramma. Van alle nummers die ik in 2019 voor het eerst hoorde zijn dit mijn favorieten. Ik heb ze ingedeeld naar het land waar de uitvoerende artiest(en) vandaan komt/komen. Klik met je muis op de liederen die in het oranje te zien zijn, dan kun je ze beluisteren & meestal ook bekijken.

België
Van Esbroek-Masondo & Sexteto Tango al SurLied van welk verdriet (1989): Prachtige Nederlandstalige tango van Dirk van Esbroek (1946-2007) en zijn Zuid-Amerikaanse sextet.

Canada
Rufus WainwrightAll I Want (2019): Weergaloze cover van Joni Mitchell’s lied door één van de beste zangers van dit moment. Hij zong het tijdens het concert ter ere van haar 75e verjaardag.

The Small GloriesAlberta (2019)
The Small GloriesLong Long Moon (2019): Mooie duetten van singer/songwriters Cara Luft & J.D. Edwards van hun album Assiniboine & The Red.

Engeland
The Boxer RebellionFear (2018): Sfeervol lied van deze internationale indie band, met de bijzondere hoge stem van de Amerikaanse lead-zanger Nathan Nicholson die opvalt.
SealBoth Sides Now (2019): Kwetsbaar gezongen cover van Joni Mitchell’s nummer tijdens het concert ter ere van haar 75e verjaardag.
The Slow ShowLow (2019): Indrukwekkend lied over depressie door deze indie pop band, met een bijzondere combinatie van de zware & donkere stem van lead-zanger Rob Goodwin en de hoge klanken van het Hallé Youth Choir uit Manchester.

Italië
Teddy RenoAccarezzame (Streel me)(1954): een mooi Napolitaans lied dat ik ontdekte op een verzamelaar van Putumayo.

Nederland
Brechtje KatKaf van het koren (2013): Een schitterend lied over het verliezen van de liefde, met fado & flamenco invloeden. Zingen uit je ziel en het volgen van je hart.
Brechtje KatWacht op mij (2013): Nog een mooi nummer van haar album Vaarland uit 2013.
Dennis van AarssenSuperhero (2019): Verrassend goed lied van de winnaar van the Voice of Holland van afgelopen jaar, geschreven door gerenommeerde songwriters Jeff Franzel & Maria Christensen, met zoals verwacht duidelijke invloeden van Frank Sinatra & Michael Bublé.
Gerrit BretelerOp een dag (2017): Friese singer/songwriter die prachtig zingt over de laatste schreden in het leven van zijn Twentse vader en de moeite van het afscheid nemen. Heel ontroerend.
Ricky KooleRegen (2011): Mooi lied van deze singer/songwriter, actrice & echtgenote van Leo Blokhuis, dat door het arrangement met blazers nog sfeervoller wordt.
Trijntje OosterhuisDie mij droeg (2018)
Trijntje OosterhuisDan zal ik leven (2018): Teksten van vader Huub Oosterhuis op muziek gezet door bekende componisten voor het album Mensen Veel Geluk. Die mij droeg met muziek van Tom Löwenthal is Huub het dierbaarst. Die zal ik leven is met muziek van Antoine Oomen.

Portugal
Catarina dos SantosA Dancer’s Redemption (2018): Zangeres onderzoekt de Afrikaanse & Braziliaanse invloeden op de Portugese muziek op haar album Radio Kriola: Reflections on Portugese Identity.

USA
Jamison RossAway (2018)
Jamison RossSafe In The Arms Of Love (2018): Jazz drummer & vocalist komt met liefdevolle soulmuziek op zijn album All For One uit 2018.
Janis IanSome People’s Lives (1993): Ontroerend lied van haar dat ik dit jaar pas ontdekte.
Joe PugBlues Came Down (2019)
Joe PugEmpty Hands and Broad Shoulders (2019)
Joe PugMoonlight Of Your Room (2019): Drie heerlijke kleine nummers van het album The Flood In Color door een singer/songwriter met een prachtige stem die me raakt.
Joy WilliamsThe Trouble With Wanting (2019): Schitterend lied over de moeite die het kost de geliefde los te laten als de liefde niet gedeeld wordt. Herinnert sterk aan haar onstuimige relatie met John Paul White met wie ze samen geweldige muziek maakte als The Civil Wars. Ze schreef het nummer samen met Natalie Hemby.

Melody GardotLa chanson des vieux amants (2019): Sfeervolle cover van Jacques Brel’s beroemde lied uit 1967.
Michael FranksAs Long As We’re Both Together (2018): Heerlijk om het vertrouwde geluid van Franks weer terug te horen.
Roberta FlackBridge Over Troubled Water (1971)
Roberta FlackI Told Jesus (1969)
Roberta FlackSunday and Sister Jones (1971)
Roberta FlackSweet Bitter Love (1971): Geïnspireerd door mijn goede vriend Coen Dirkx (technicus bij mijn radioprogramma & zelf actief met Musica Poetica) herontdekte ik mooie nummers van Flack uit haar beginjaren.
Ryan CulwellThe Last American (2018): Lekkere Americana van deze singer/songwriter uit Nashville.

The Slow Show – Low
These streets, they just don’t know me,
like you seem to do.
Swollen disappointments,
but the loneliness is new.
Take away this crown,
face paint’s running down these walls.
And I’d like to say that I’m better now I’m home,
but I’m still low.

Mister Blue, Mister Grey, you’re fine,
but you drag me down.
And I’ve tried fucking every girl in town,
but I’m still down.
And it’s here again today,
sticks around won’t go away,
but it’s colder than before.
It does you no good,
but you try to say that it’s okay.

This is always, always

But it breaks to see it though.
You’re getting old boy.
Getting old boy.

I’m already low.
You’re getting old boy.

Joy Williams – The Trouble With Wanting
Wandering soul, wandering mind.
Wondering what’s gone wrong with me,
and try not to try.
Swayed by the wind, swayed by desire.
Can’t reach the moon up above,
and I don’t dare touch the fire.

‘Cause the trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
And I want you all the time.

Always on my mind, oeh always alone.
You could be miles and miles away,
but somehow you’re close.
If I can’t have my cake,
and I can’t eat it too.
Well I guess the sound of your voice,
and the aching’ll just have to do.

‘Cause the trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
And I want you all the time.

And if you never come back,
if you never call.
I say I’ll understand when I don’t at all.

‘Cause the trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
The trouble with wanting is I want you.
And I want you all the time.

22.12.2019

America – Riverside/Children

In 1972 draaide ik eindeloos het debuutalbum van de groep America met heerlijke nummers als Horse With No Name, Riverside, Sandman & I Need You. De groep bestond uit Dewey Bunnell, Dan Peek (1950-2011) & Gerry Beckley, die elkaar kenden van de de London Central High School. Hun vaders zaten in de Amerikaanse luchtmacht en waren gestationeerd op de RAF basis South Ruislip vlakbij Londen. Toen ze samen muziek gingen maken, noemden ze zichzelf America, omdat ze niet wilden dat de mensen zouden denken dat ze Engelse muzikanten waren die Amerikaans wilden klinken.

Ik had de plaat in 1974, aan het einde van het schooljaar, meegenomen naar een boerderij in Kotten, waar we met een aantal klasgenoten een weekje vakantie vierden. America stond daar heel vaak op, totdat op een gegeven moment het geluid opeens heel vreemd klonk. Wat bleek twee jonge katjes waren met de platenspeler gaan spelen en probeerde zich staande te houden op een draaiende plaat. Gelukkig viel de schade nog mee en hebben we nog veel genoten van de muziek.

Ik vond een bijzondere opname van het muzikale BBC programma The Old Grey Whistle Test uit 1971, waar America onder andere hun nummers Riverside en Children speelden. Beide werden geschreven door Dewey Bunnell.

Riverside
Living on the riverside.
Taking it all in my stride.
Living on the riverside.
I’m taking life like a big long ride.
You stay on your side,
and I’ll stay on mine.
You take what you want,
and I’ll take the sunshine.

I said the world
don’t owe me no living.
I said the world
don’t owe me no living.

Children
The boy cried out gaily on the ground,
at the joy of something he had found.

Aw come on children
get your heads back together.

The days are getting warmer now.
The nights are getting shorter now.
And you know we can make it,
‘cause you know we’re alive.
But we don’t have to take it,
any way we’ll survive.

If I were you,
I’d throw it far away.
But if you were me,
you’d tell me I should stay.

Aw come on children
get your heads back together.
Aw come on children,
get your heads back together again.

Tags: